The Artist's Heart

About Me

Name: Yoya May
Home: yangon, yangon, Myanmar (Burma)
About Me: စာေပနယ္မွာ မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ဘာမွမဟုတ္ေသးတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ပါ
See my complete profile

Archives

Sidebar Section

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Duis ligula lorem, consequat eget, tristique nec, auctor quis, purus. Vivamus ut sem. Fusce aliquam nunc vitae purus.

Links

Wednesday, September 9, 2009

မက်င္းပလိုက္ရေသာ အက်င္းပခ်င္ဆံုးေမြးေန႔ေလး

၂၃.၇.၀၈ ရက္ေန႔ေပါ့ ထံုးစံအတိုင္းေက်ာင္းေတာ္ၾကီး gtc မွာေပါ့ ညေန၃နာရီေလာက္ဆိုအားလံုးရြစိရြစိနဲ႔ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္နီးေလ ဖယ္ရီခံုမရမွာစိုးလို႔ ဖင္တၾကြၾကြနဲ႔ကားေနရာဦးဖို႔ တာဆူေနၾကျပီေလ အဲ့ထဲမွာ ေဟာဒီရိုးရာေမဆိုတာ ထိပ္ဆံုးကပါတယ္ ဟုတ္ပါတယ္ ဘယ္သူမဆိုဒီ ေဝးလြန္းတဲ့ခရီးကို ေကာ္ခံုပိစိေလးနဲ႔ မထုိင္ခ်င္ၾကဘူးေလ ဆိုဖာခံုမွာျငိမ့္ျငိမ့္ေလးစီးသြားခ်င္တာေပါ့။ ေရွ့ကဆရာမစာသင္ေနတာအားေတာ့နာပါတယ္ မတတ္နိုင္ဘူးေလ အိမ္သာသြားမယ္ဆိုျပီးဆရာမကိုေဖာျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေယာင္းမတို႔နဲ႔ စာအုပ္ေလးသံုးေလးအုပ္ယူျပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္ စာအုပ္ယူလာတာစာက်က္ဖို႔လားဆိုေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ gtc ေက်ာင္းသူေတြအဲ့ေလာက္မၾကိဳးစားပါဘူး အဟဲ ကားေနရာဦးဖို႔အတြက္ယူလာတာ။ ဇူလိုင္လလို႔မေျပာရဘူး ေကာင္းကင္မွာတိမ္ေတြမည္းတူးေနတာပဲ ျမန္ျမန္သြက္သြက္ေက်ာင္းေရွ႔နားေလွ်ာက္ျပီး ကားအလာကိုေမ်ွာ္ေတာ္ေယာင္သြားလုပ္ရတယ္ ကိုယ့္လိုပဲ အၾကံတူဥာဏ္တူရန္သူ ေတြလည္းမ်က္ေစာင္းတခဲခဲနဲ႔ကားေစာင့္ေနၾကေလရဲ႔ အက်ဥ္းခ်ံဳးေျပာရရင္ ကားလာတယ္ အေျပးအလြားေနရာလုတယ္ ေနာက္ဆံုးခံုရသြားတယ္ စုစုေပါင္းေလးခံု ကိုယ္ရယ္ အတူပါတဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္ အတန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့တဲ့၂ေယာက္ရယ္ အတြက္လံုေလာက္ျပီေလ။ နဖူးမွာစို႔လာတဲ့ေခ်ြးေတြကို တစ္ရွုးနဲ႔သုတ္ရင္း အခန္းထဲမွာက်န္ခဲ့တဲ့ဂ်ီးေတာ္၂ ေယာက္ကို အသံတိတ္က်ိန္ဆဲပစ္လိုက္တယ္ ကိုယ္ကေတာ့ဒီမွာလာျပီး ပင္ပန္းလို႔ သူတို႔ကေတာ့ အတန္းထဲမွာဟီးဟားေနၾကတယ္ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ေမာေမာနဲ႔ ၂ေယာက္သားျပန္လာေတာ့ မိုးေငြ႔ေတြပါတဲ့ေလေတြ ေအးစိမ့္ေနေအာင္တိုက္တာ ၾကက္သိမ္းေတာင္ထတယ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖ်ားခ်င္ေနမွန္းလံုးဝမသိဘူး လမ္းမွာသူငယ္ခ်င္းကို မနက္ျဖန္၁၈ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ဘာေတြလုပ္ၾကမယ္ေပါ့ပါးစပ္အရသာခံျပီးေျပာေနတာ တကယ္အရမ္းေမ်ွာ္လင့္ထားတဲ့ ေမြးေန႔ကမနက္ျဖန္ဆိုေရာက္ေတာ့မွာေလ ရင္ခုန္လိုက္တာ..။ အတန္းထဲျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေျပာျပီးရီေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေတြက အိုေကလားဆိုျပီးလွမ္းေမးတယ္ ျပန္ေျပာဖို႔အားလည္းမရွိဘူး ၂ေကာင္သား စာေရးစားပြဲေပၚ လက္တင္ျပီး ေမွာက္ေနလိုက္တယ္ ဒီေန႔မွအေတာ္ေလးပင္ပန္းေနတယ္ သူငယ္ခ်င္း၆ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကေနေကာင္းရဲ႔လား လို႔လွမ္းေမးတယ္ ၾကားတစ္ခ်က္မၾကားတစ္ခ်က္နဲ႔ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ေက်ာင္းဆင္းမွပဲႏိုးတယ္။
ေက်ာင္းကားၾကီးဆီခ်ီတက္ေတာ့ ဒူးေတြေတာင္ေခ်ာင္ေနတယ္ အသက္ရွုေတာင္သိပ္မမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဲေလွ်ာက္လာျပီး ဦးထားတဲ့ထုိင္ခံုမွာထိုင္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ၾကားသားမိုးၾကိဳး ခုမွၾကည့္မိတယ္ဦးမိဦးရာဦးလိုက္တာ ျပတင္းေပါက္ေဘးနားကထိုင္ခံုဦးမိသြားတယ္ စိတ္ေတာ္ေတာ္ပ်က္သြားျပီး ငါေတာ့ဒီေန႔မိုးေရာေလေရာမိျပီဆိုျပီး ငိုင္ေနရတယ္ ကားစထြက္ကတည္းက ေလေတြတိုက္လိုက္တာ ကိုယ္ေတြစပူလာသလို ခံစားရတယ္ ထိုင္ခံုလက္တန္းမွာလက္တင္ျပီးမ်က္လံုးေလးစင္းျပီးစီးလာတာ သန္လ်င္ျမိဳ႔ထြက္ခါနီးမွာ မိုးေတြသဲလာလိုက္တာ ပါးေတြကိုေရာ ယူနီေဖာင္းေပၚေရာအကုန္ မိုးစက္ေတြ တေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေခါင္းလည္းတအားထုိးကိုက္လာျပီဆိုေတာ့ ေယာင္ျပီးနဖူးကိုထစမ္းမိေတာ့ ပူျခစ္ေတာက္ေနပါလား လန္႔သြားျပီး ေရွ႔မွာထိုင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကို တံခါးပိတ္ဖို႔နွိုးေဆာ္ရတယ္ အပူပိုင္းေဒသကလာတဲ့သူေတြလားေအာက္ေမ့ရတယ္ ဒီမွာလူကခ်မ္းလို႔ေသခါနီးေနျပီ ျပတင္းေပါက္ပိတ္ဖို႔ေျပာတာ တစ္ဝက္ပဲပိတ္တယ္ လိန္႔ပိန္႔ျပီးခံေပ့ါ ဟြန္း..။ အဲ့လိုနဲ႔ကားလည္းျမိဳ႔ထဲေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ တူတူမိုးေရထဲမွာအိမ္ျပန္လာခဲ့ရတယ္ သူနဲ႔ကေႏြမိုးေဆာင္းသံုးရာသီးလုံးျပန္ေနၾကပါ ေခါင္းထဲမွာလည္းပိုမူးလာျပီး အသက္ရွူလို႔ေတာင္မရခ်င္ဘူး အရင္လို လမ္းမွာမူးလဲမွာလည္းေၾကာက္ရတယ္ အရင္တုန္းကမူးလည္းတုန္းကလည္းဒီသူငယ္ခ်င္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပါ အိမ္ေတာင္ျပန္ေရာက္ပါဦးမလားလို႔ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးလိုက္ေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းကသူ႔အိမ္ေရာက္တာနဲ႔တန္းေျပးတာပဲ အိမ္ခ်စ္ၾကီးေလ သူ႔အိမ္ကေန ရိုးရာအိမ္ေရာက္ဖို႔ေျခလွမ္း၁၅၀ေလာက္ေတာ့ေလ်ွာက္ရတယ္ အသက္ရွူမဝရင္ လမ္းလည္းေလွ်ာက္ရခက္တယ္ေလ ျဖစ္ဖူးၾကလား ဒီလိုနဲ႔အားတင္းျပီးအိမ္ေရွ႔ေရာက္လာတယ္ မဝတဲ့အသက္ကိုေသခ်ာရွူျပီး အိမ္ခန္းရွိတဲ့၃လြွာကိုတက္ရေသးတယ္ ၂လြွာေလာက္အေရာက္မွာ အခ်စ္ဆံုးမမကိုေတြ႔ေတာ့ တင္းထားတဲ့အားေတြေလွ်ာ့ျပီး ျဗဲဆိုငိုခ်လိုက္ေရာ ဟဲဟဲဟဲ လူဆိုတာအားငယ္လာရင္အဲ့လိုပဲထင္တယ္ေနာ္ ရိုးရာရဲ႔မမလည္းမ်က္လံုးျပဴးျပီး ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုျပီး အိတ္ေတြေရာျခင္းေတြေရာ အကုန္ကူသယ္ေပးျပီး အိမ္ေပၚျမန္ျမန္တက္ၾကတာေပါ့ အိမ္ထဲေရာက္ေရာ ရိုးရာရဲ႔အခ်စ္ဆံုးေမာင္ေလးေတြက မမေက်ာင္းကျပန္လာျပီလားလို႔ ဝမ္းသာအားရနဲ႔လွမ္းေမးၾကတယ္ေလ ဂရုမစိုက္နိုင္ပါဘူး အိမ္ခန္းထဲျမန္ျမန္ဝင္ျပီး ကုတင္ေပၚအားရပါးရ လွဲျပီးအိပ္လိုက္တယ္ ရိုးရာရဲ႔အေမက မနက္ျဖန္ေမြးေနရမွာသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေပးဖို႔ ေက်ာက္စိမ္းေသာ့ခ်ိတ္ေလးေတြဝယ္ထားတာလွမ္းေျပာတယ္ ၾကားတစ္ခ်က္မၾကားတစ္ခ်က္ပါပဲ ျပီးေတာ့အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္ ျပန္ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္နဲ႔ ေဆးခါးခါးေတြက ေစာင့္ၾကိဳေနပါတယ္ ေဆးေတာ့ေသာက္လိုက္ေပမယ့္ ဘာမွစားခ်င္စိတ္မရွိတာ။ အေအးမိျပီးဖ်ားတာေလာက္ခံရခက္တာမရွိဘူး ေက်ာင္းတက္တာ၂နွစ္ရွိျပီတခါမွမဖ်ားဖူးဘူး အဖ်ားဆိုတာအခ်ိန္နဲ႔အခါနဲ႔ ဖ်ားတာဟုတ္ဘူး သူမ်ား ၁၈ျပည့္ေမြးေန႔ေလး လုပ္ဖို႔တစ္ရက္အလိုမွျဖစ္ရတယ္လို႔ စိတ္ေတြေလသြားတယ္ စိတ္ေလတာထက္ အားလံုးဝကိုမရွိဘူး အာရုံထဲမွာနာ့roll call ေတြသယ္ခ်င္းေတြမွထူးေပးပါ့မလား စဥ္းစားေနတာ ေမြးေန႔လည္းတစ္ေန႔လံုးအိပ္ရာထဲကမထနိုင္ဘူး တစ္ပတ္လံုးလုံးမထနိုင္ဘူး ဆိုလြန္မလားမသိဘူး တကယ္ပါ ေမာင္ေလးေတြနဲ႔လည္းမကစားျဖစ္ဘူး သူတို႔က ကစားခ်င္လို႔ကိုယ့္အခန္းထဲလာရင္လည္း လူၾကီးေတြက မမေနမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ အိမ္ေရွ႔ကိုျပန္ျပန္သြားၾကတယ္ ေမ်ာက္ေလာင္းေလးေတြ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေနမေကာင္းေတာ့ သူတို႔ခမ်ာဘယ္ကဘာစေဆာ့ရမွန္းမသိျဖစ္ေနၾကေလရဲ႔ ေက်ာင္းမွာလည္းကားေနရာဦးေပးမယ့္ ဒီလူမရွိေတာ့ နွမေတာ္ေတြ ေကာ္ခံုနဲ႔ႏွစ္ပါးသြားၾကေလရဲ႔ ၇ေယာက္အုပ္စုဂ်ီတီစီမွာ ဂ်ေလရိုက္ရင္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမပါေတာ့ အားနည္းတာေပါ့ ဟဲဟဲ တခါတခါစဥ္းစားမိတယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ေလာကၾကီးမွာ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ အကြက္ခ်ျပီးျဖစ္လာတာလားလို႔ အရမ္းပိရိေသသပ္ျပီး ရိုးရာတို႔လူေတြေရွာင္လြဲလို႔မရေအာင္စီမံကိန္းခ်ျပီး ျဖစ္ပ်က္လာတာလားလို႔ ခုလည္းဒီလိုပဲ တစ္သက္မွာတစ္ခါ ဒီအသက္မွာဒါလုပ္မယ္ဆိုျပီးမွန္းထားခါမွ အေသအခ်ာ ဖ်ားပါတယ္ ကြက္တိပါပဲ။လံုးဝျဖစ္ခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္လိုက္ရပါဘူး။ ေလာကၾကီးဟာဒီလိုပါပဲ။ ဘာမွမေသခ်ာတာပါ။ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ဘဝမွာေရာ ခုလိုတိုက္ဆိုင္ျပီး မလုပ္ျဖစ္လိုက္တဲ့အေျခအေနေတြရွိခဲ့ၾကပါသလား။ ။

posted by Yoya May @ 11:53 PM 0 comments

Sunday, March 29, 2009

ရင္ျဖင့္သီကံုးေရးသားအပ္ေသာ ကာရန္မဲ့ကဗ်ာ

အသက္ရွူမဝတဲ့ ငါ့ရဲ့ညေတြမ်ားခဲ့ျပီ
ျဖဳန္းတီးပစ္မိတဲ့အခ်ိန္ မာနေတြ
ေဆးပူေပါင္းလိုေပ်ာက္ကြယ္စဥ္မွာ
ငါတိတ္တခိုး ရွုိက္ငိုခဲ့မိတယ္
သကာလိုခ်ိဳတဲ့စကားေတြ
မာယာပိုတဲ့လူေတြၾကားမွာ
ရွုံးနိမ့္ဖို႔ ပိုေၾကာက္လာခဲ့တယ္
ဟန္ေဆာင္တဲ့အျပံဳး အသက္မပါတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔
က်င့္သားရသြားခဲ့တာ ငါကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိခဲ့။

အသံတိတ္ေအာ္ဟစ္သံေတြနဲ႔
ဆူညံေနတဲ့ ငါ့ရင္မွာ
“ဘဝ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးေနမိတယ္
ေလွ်ာက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေလာကလမ္းမွာ
ေလာကဓံကို ျပည့္စံုမွုလို႔ ငါယူဆမိတယ္
္သူတပါးမွာမရွိတဲ့ အရာေတြ
ငါပိုင္ဆိုင္ခဲ့ျပီး
လူတိုင္းရႏုိင္တဲ့အရာေတြ
ငါစြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတယ္
အတိတ္ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး
ငါ့အတၱေတြထဲ ေပ်ာ္ဝင္ေနခဲ့မိတာ
မ်က္ရည္ေတြ လွုပ္ႏွုိးမွ
ငါဆိုတာ ဘာလဲသိလိုက္ရတယ္
သတိမမူေတာ့ ဘယ္သိမလဲ
အင္းေလ ငါမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့တာ

ေႏြးေထြးတဲ့ အျပံဳးေတြ
ယုယတဲ့ လက္ေတြနဲ႔
ေလာကၾကီးက ကနဦးမွာၾကိဳဆိုခဲ့တယ္
ရူးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ဆို
ဒါေတြကိုအေတာ္ေလး သာယာခဲ့မိတယ္
အရိပ္ကို အေရာင္ထင္ျပီး
တံလွ်က္ေတြ ၾကားထဲမွာ
ေအးျမတဲ့အရိပ္ထင္ျပီး
ခိုလံုခ်င္စိတ္ ေပၚလာျပန္ေတာ့
မခံခ်င္စိတ္ေတြ၊ ဖိႏွိပ္မွုေတြက
ငါ့ကိုတစ္ခ်က္ သတိေပးတယ္
မင္းမွာ အခြင့္မရွိဘူးတဲ့

နာက်ည္းမွုမ်ားစြာထဲမွာ
ငါေစတနာမွိန္မွိန္ေလးထြန္းျပီး
ကႏၱရအေမွာင္မွာ
ငါ တေရြ႔ေရြ႔ေလွ်ာက္သြားခဲ့တယ္
ငါ တေရြ႔ေရြ႔ေလွ်ာက္သြားေနတယ္
ငါ တေရြ႔ေရြ႔ေလွ်ာက္သြာဦးမွာပဲ
ငါဘာအတြက္အသက္ရွင္တာလဲ

ဘဝတစ္ခု ရွင္သန္ဖို႔
ဘဝေပါင္းမ်ားစြာကလိုက္ေပးဆပ္ရမလား။
ဘဝေပါင္းမ်ားစြာေတြ ရွင္သန္ဖို႔
ငါ့ဘဝတစ္ခု ေပးဆပ္ဖို႔လိုသလား။
မ်က္ရည္တစ္စက္က ပါးျပင္ေပၚက်ခ်င္ေနတယ္
ဒါေပမယ့္ မ်ိဳသိပ္မွုေတြၾကားမွာ
သူမာနအျဖစ္ေျပာင္းသြားျပီး
ျဖဴစင္မွုႏွလံုးသားမွာ
ခပ္မဲ့မဲ့ျပံဳးျပီး အတၱဆန္လိုက္ေတာ့တယ္
ငါ့ကိုခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔။
ေလာကၾကီးက ငါ့ကိုေျပာင္းလဲပစ္လိုက္တာလား
ငါကပဲအေျပာင္းအလဲကို မခံႏုိင္တာလား
မသိေတာ့ဘူး။

စဥ္းစားလို႔မရတဲ့အေတြးေတြ
သံုးလို႔မရတဲ့လက္ေတြ႔ေတြ
ျပင္းလြန္းတဲ့ မာယာေတြၾကားထဲမွာ
ငါ့အသည္းႏွလံုးေတြ မာေၾကာသြားခဲ့ျပီ
ငါ့ကိုမျဖဴစင္တဲ့လူလို႔ထင္ရင္
ငါ့အနားကဘယ္သူမဆို ထြက္သြားႏိုင္ပါတယ္။
ငါဝမ္းမနည္းပါဘူး
မင္းလည္း အျဖဴမဟုတ္တဲ့ အေရာင္နဲ႔လူသားတစ္ေယာက္ပဲေလ။

posted by Yoya May @ 1:28 AM 1 comments

Thursday, March 19, 2009

အံ့ဖြယ္ခ်စ္သူေတြ

ရိုးရာတက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းကအျဖစ္မွန္တစ္ခုပါ
ရိုးရာတို႔ေက်ာင္းမွာစာသင္ခန္းေတြအျပင္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ပံုဆြဲဖို႔အတြက္ Drawing ေဆာင္သီးသန္႔ေပးထားပါတယ္ Drawing ခ်ိန္မရွိတဲ့ေန႔ေတြဆိုရင္ အခန္းအလြတ္ေတြမွာ စကားေျပာတဲ့သူေျပာ နားတဲ့သူကနား ပံုဆြဲစရာရွိတဲ့လူကဆြဲနဲ႔ေပါ့ ျပီးေတာ့ Drawing ေဆာင္ၾကီးကိုမွ D1 D2 D3 ဆိုျပီးခြဲထားျပန္ေရာ အဲ့ေတာ့ ကိုယ့္အဖြဲ႔နဲ႔ကိုယ္ေနၾကတာေပါ့ အတြဲေတြဆိုရင္ေခ်ာင္က်က်အခန္းမ်ိဳးကိုမွ ေရြးျပီးေနၾကတာေပါ့ ဇာတ္လမ္းကစျပီ အားလံုးေအးေဆးေနတုန္းေပါ့ ဟိုဘက္အခန္းကဆူဆူညံညံၾကားတယ္ဆိုျပီး အားလံုးသြားစပ္စုၾကတာေပါ့ အဲ့ေတာ့ ဟိုဘက္အခန္းမွာစုံတြဲတတြဲရန္ျဖစ္ေနၾကပါေလေရာ ရန္ျဖစ္တာမ်ားအဆန္းလုပ္တယ္လို႔မထင္ပါနဲ႔ စတိုင္လ္အသစ္နဲ႔ျဖစ္တာသူတို႔က။
ေကာင္ေလးကေကာင္မေလးရဲ့ေရွ့မွာရပ္ေနတယ္ ျပီးေတာ့ေကာင္မေလးကသူတပ္ထားတဲ့မ်က္မွန္ကိုအသာေလးခၽြတ္ျပီးမ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ေခါင္းေလးကိုေမာ့ထားပါတယ္ ဘာလုပ္တယ္ထင္ပါသလဲ ေကာင္ေလးကေကာင္မေလးမ်က္ႏွာေပၚကိုအားနဲ႔ရိုက္ခ်လိုက္ပါေလေရာ စပ္စုတဲ႔လူေတြလည္းေၾကာင္ကုန္တာေပါ့ ဘာျဖစ္တာလဲဟဆိုျပီးေတာ့ တစ္ခ်က္ထဲလားဆိုေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ သံုးေလးခ်က္ကိုခ်တာ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွမျဖစ္သလိုပံုနဲ႔ အံံ့ေရာပဲ ကဲျပီးသြားေတာ့ စပ္စုတဲ့လူေတြေရာ အတန္းလစ္ျပီး Drawing ေဆာင္လာေနတဲ့ဖိုက္တာ ေတြေရာ အေျခေနမေကာင္းဘူးဆိုျပီးေရွာင္ထြက္သြားၾကပါေလေရာ ရုိးရာရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဆက္ျပီးစပ္စုေနၾကတာေပါ့ ဟိုအတြဲဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္ပါသလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေကာင္မေလးကေလွကားေျခရင္းမွာ သြားထိုင္ေနတယ္ ေကာင္ေလးကေကာင္မေလးနားသြားျပီး တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္းေခ်ာ့တာေပါ့ ၾကည့္စမ္းသူပဲသူမ်ားသားသမီးကို ခ်ခ်င္တိုင္းခ်ျပီး ခုေတာ့သူ႔မွာအျပစ္ မရွိသလိုနဲ႔ ဟင္းေတာ္ေတာ္လိုက္တဲ့အတြဲ။
ဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းတက္ရက္ေတြျပီးလို႔ က်ဴရွင္တက္ရပါေလေရာ ဆရာမကိုအဲ့အေၾကာင္းျပန္ေျပာေတာ့ အဲ့စံုတြဲကအဲ့လိုပဲတဲ့ ဟိုေန႔ကျဖစ္တာေကာင္မေလးက တစ္ျခားေကာင္ေလးနဲ႔စကားသြားေျပာတာေကာင္ေလးကမေက်နပ္လို႔ lecture ေပးလိုက္တာတဲ့ေလ ေကာင္ေလးမွားရင္လည္းေကာင္မေလးက ဒီလိုပဲျပန္လုပ္ပါသတဲ့ တစ္ခါဆရာမက အဲ့ဒီဝိုင္းကိုစာသြာသင္တာ ေကာင္မေလး ကျပန္ေျပာျပတယ္တဲ့ သူတို႔ကသိပ္ခ်စ္တာဆိုပဲ ေကာင္မေလးကအသားျဖဴေတာ့လက္ေမာင္းမွာေကာင္ေလးက ဆိတ္ဆြဲထားတာညိဳမည္းေနတာပဲတဲ့ ကဲသူတို႔ခ်စ္ပံုကေတာ့အံ့ဖြယ္ပဲ ရိုးရာကေတာ့ခ်စ္သုူမရွိရင္ေနပါေစ အဲ့လိုခ်စ္သူမ်ိဳးကိုေတာ့ လံုးဝvery sorry ပဲ
သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ လည္းဒီလိုပဲခံစားရမိမယ္ထင္ပါတယ္။

posted by Yoya May @ 12:18 AM 1 comments

Wednesday, March 18, 2009

ေကာင္းကင္နန္းေတာ္

ရိူးရာ ဒီညအိပ္မေပ်ာ္ဘူးေလ ဒါေၾကာင့့့့့္ျပတင္းေပါက္ေလးကေနတစ္ဆင့္ၾကယ္ေလးေတြကိုလွမ္းၾကည့္ေနမိတယ္ ၾကယ္ေလးေတြကေကာင္းကင္မွာ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးလွပါတယ္ စိန္ပြင့္ေသးေသးေလးေတြျဖန္႔ထားတာနဲ႔တူတယ္ ဒီၾကယ္ေလးေတြဟာဘယ္ကတည္းကရွိခဲ့တာလဲ??? ဘယ္အခ်ိန္ထိရွိမွာလဲ ??? ဟိုးေရွးေခတ္ကလူေတြကေရာ ဒီၾကယ္ေလးေတြကိုၾကည့္ျပီး သူတို႔ရင္ထဲကအေၾကာင္းအရာေတြကို ဖြင့္ေျပာခဲ့ၾကမယ္တူပါတယ္ ဒါဆိုဒီၾကယ္ေလးေတြဆီမွာ လူသားေတြရဲ့ဘဝေတြ ခံစားခ်က္ေတြရရွိခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္ ၾကယ္ေလးေတြသာစကားေျပာတတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အရင္လူသားေတြရဲ့အေၾကာင္းေတြ သူတို႔ရဲ့ခံစားခ်က္ေတြ သိခြင့္ရမွာေနာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွေျပာမထားတဲ့သူတို႔ရဲ့ခံစားခ်က္ေတြေလ အင္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကယ္ေလးေတြသာစကားေျပာတတ္ရင္ သူတို႔ေျပာတဲ့ပံုျပင္ေလးေတြက ေတာ္ေတာ္နားေထာင္လို႔ေကာင္းမွာပဲ

posted by Yoya May @ 10:15 AM 2 comments